Bebek Koltuğu Zorunlu Mu?
(Kayseri’nin Huzurlu Caddelerinde Geçen Bir Hikaye)
—
İlk Kez Yola Çıkmak: Kayseri’nin Sokaklarında Bir Bebek Koltuğu Sorusu
Kayseri’de doğup büyüdüm, hayatım burada şekillendi, yavaş yavaş büyüdüm. Ama hayatımda bir şey var ki, her zaman beni en derinden etkileyen, en içimi burkan ve ne olursa olsun unutamadığım bir şey: Bebeğimi ilk kez araba koltuğuna oturtmak.
Bir sabah, Kahramanmaraş Caddesi’nin kenarındaki eski kafelerden birinde kahvemi yudumlarken, annemin sesini duydum. “Bebek koltuğu almazsan, çok tehlikeli olur. Hemen alman lazım.” Bu cümleyi öyle bir hızla söylediydi ki, şaşırarak telefonun ekranına bakakaldım. Annemin bu kadar telaşlı olduğunu ilk defa görüyordum. O an, ne hissettiğimi tam olarak anlayamadım. Bir yanda kendi başıma kararlar almaya çalışan, hayatı ciddiye almayan, biraz da kayıtsız bir genç kadın, bir yanda ise annemin bana kurduğu bu kesin dil vardı. Bir yanda kaygı, diğer yanda ise umursamazlık.
Annemin endişesi her zaman çok belirgindi. “Bebek koltuğu almazsan başına ne gelir bilmezsin,” demişti. Sözlerinin ardında derin bir korku vardı. Ama ben, Kayseri’nin kalabalık caddelerinde hayatı hızlı hızlı geçirmeyi alışkanlık haline getirmiş biriydim; riski, yanlış ya da doğru diye düşünmeden göğüslemek.
Ama o sabah, gerçekten de düşündüm: “Bebek koltuğu zorunlu mu?”
Bebeğin Güvenliği ve Ailemle Yola Çıkmak
Bir hafta sonra annemin söylediği gibi bebek koltuğunu almak zorunda kaldım. Hani kaygı vardır ya, insanın içini kemiren, keskin bir ağrı gibi. İşte o his tam olarak buydu. O kadar çok kaygı var ki, her küçük detay, hayatın bir parçası olmak yerine, seni korkutmaya başlıyor.
Bebek koltuğunu almak, yalnızca pratik bir karar değildi; aynı zamanda hayatımın bir dönüm noktasıydı. Çünkü çocukluğa adım atmak, bir insana en çok sorumluluk yükleyen anlardan biridir. Zamanla, bir başkasının hayatını en güvenli şekilde korumak zorundasınız. Bir hata yapmanın, onları sevdiğiniz kadar ağır olabileceğini kabul ediyorsunuz. Ve her şey, o bebek koltuğunda başlıyor.
Bir gün, Kayseri’nin tarihi Kapalı Çarşısı’na gittiğimizde, annem bebek koltuğuna göz atmamı önerdi. “Burada birkaç seçenek var, ben sana yardımcı olurum,” dedi. Belli ki hep aynı şeyleri söylüyordu. Ama ben o sırada onun ne kadar haklı olduğunu fark ettim. Her an çocukları güvence altına almak için en iyi çözümleri sunmak zorundaydım.
İçeride birkaç dakika geçtikten sonra, o küçük ama etkili arabada taşıyıcı koltuğu gözüme ilişti. Hemen aklıma annemin o korkutucu uyarıları geldi. Koltuğu aldım, ama içimde bir huzursuzluk vardı. Kendimi bu kadar hazır hissetmiyorum gibiydi. Duygularım dağınıktı.
Bebek koltuğu almaktan çok, o küçük çocuğa olan sorumluluğumu kabul etmek daha zordu. Şimdi onun güvenliğini sağlamak bana aitti. İşte bu, içinde her şeyin karıştığı, heyecanla korku arasında gidip gelen bir his. Ne zaman araba kullanmaya başladım, her adımda bir sorumluluğu daha yüklenmiştim.
Güvenliğin Derin Anlamı
Bebek koltuğunun içindeki çocuk, o kadar savunmasız, o kadar narindi ki, ilk yolculuğumuzda hiçbir şeyin bu kadar önemli olmadığını fark ettim. Her kilometre, her dönüş, her fren, tüm dünya duruyor gibi hissediyordum. Her şeyin güvenliği, onun yaşamını korumak adına yapılan her küçük hamle öylesine değerliydi ki.
Bebek koltuğunun o küçük emniyet kemerlerini sıkıca bağlarken, Kayseri’nin dar sokaklarını geçerken, büyük bir dikkatle her hareketimi kontrol ediyordum. O an içinde bulunduğum duygu karışımını tarif etmek neredeyse imkansızdı. Ama galiba annem haklıydı. Bu basit bir koltuk değil, hayatla ölüm arasındaki ince bir çizgiydi. Belki bazen insanlar, yaşamı tehlikeye atmadan, her adımda bir güvence aramadan bir yere varamıyorlar. O güvence de işte bu bebek koltuğuydu. Ve evet, evet bebek koltuğu zorunluydu.
Hayatın bana ne getireceğini bilmiyorum, ama o bebek koltuğu sayesinde içimde bir huzur belirdi. Kendi hayatımı, sevdiklerimi, geleceğimi güvence altına alma kararıydım.
—
Bebek koltuğunun her şeyin sorumluluğunu yüklediğini düşündüm, ama sonra fark ettim ki o sadece bir araçtı. Asıl sorumluluk, sevgi ve güvenlikti. Ve evet, bir yere gitmek, hayatta bir noktaya ulaşmak istiyorsan, bazı şeyler zorunlu olmak zorunda.