Cevizin Anavatanı Neresi? Bir Yolculuk ve Bir Kez Daha Kaybolan Zaman
Kayseri’nin o sessiz akşamlarından biriydi, yine sokaklar kalabalıktı, ama içimde bir boşluk vardı. Birkaç gündür işte, okulda, evde farklı bir şeyler arıyordum. O kadar alışmıştım ki, hayatın her anında bir şeylerin eksik olduğuna; ama ne olduğunu bir türlü çözemiyordum. Bir sabah, çayı içtikten sonra, ne olduğunu anlayamadan kaybolan zamanın arasından geçerken birden aklıma geldi. “Cevizin anavatanı neresidir?” diye düşündüm. Çocukken, annemle ceviz kırıp yemek, o kabuğunun kokusunu alıp rüyalarımda kaybolmak… O zamanlar, ceviz bir simgeydi, bir güven, bir huzur. Ama şu an? Şu an cevizin anavatanı bile ne ifade ediyordu? Gerçekten cevizin anavatanı neresi?
1. Ceviz Kokusu ve Kaybolan Zaman
Kayseri’de büyürken, her akşam babamla birlikte bahçede, ağaçların altına otururduk. Elimde birkaç ceviz, annemlerin kuruttuğu üzüm ve kayısı, hep birlikte sohbet ederken, geceye karışan o sakinliğin içinde kendimi kaybederdim. O zamanlar, ceviz hep bir çocukluk hatırasıydı. Ağaçların arasında gezmek, dalların altında bir şeyler aramak… Ceviz, o zamanlar sadece bir yiyecek değil, sanki güvenli bir limandı. Gözlerimi kapadığımda o sessiz akşamları hatırlardım. Belki de o yüzden, o ceviz ağaçlarının kökleri, her zaman bana huzur veriyordu.
Ancak yıllar sonra, o huzur kayboldu. İçimde bir boşluk kaldı. Her şey, hayatın koşturmacası içinde kayboldu. Ceviz, şimdi sadece bir ağaç, bir tatlı atıştırmalık olmaktan çıkmıştı. Ne zaman, o eski çocukluk hatıralarına geri dönmeye çalışsam, bir kaybolan zamanın arayışıyla karşılaşıyordum. Hani bir şey bulmak istersiniz ama o şey size her seferinde kaçıp gider ya, işte o anı hissediyordum.
“Cevizin anavatanı neresidir?”
Bunu sormak, içimdeki boşluğu doldurmak gibi bir şeydi. Cevizin anavatanını öğrenmek, o eski huzurlu zamanlara dönmek gibiydi. Bu kadar basit bir şeyin peşinden gitmek, belki de hayatımda eksik olan huzuru bir nebze olsun bulma arayışıydı.
2. Bir Kitap, Bir Sorunun Ardında
Bir gün, eski kitaplarımı karıştırırken, annemin bana yıllar önce aldığı o eski ansiklopediyi buldum. Kitap, sayfalar arasında kaybolmuş gibi hissediyordu. Cevizin anavatanı diye bir şeyin olup olmadığını merak ediyordum. Başladım, kelimeler birbiri ardına sıralandı.
Ve sonra, birden gözlerim büyüdü. “Ceviz, eski Türk topraklarında, Anadolu’nun farklı köylerinde ilk kez yetiştirilmiş, ancak asıl vatanı olan bölge Kuzey İran’dır.”
Hemen bir şeyler hissettim. O eski zamanlara, ceviz ağaçlarının olduğu huzurlu günlere gitmek istemiştim ama bir yanda da şunu düşündüm: “Neden, geçmişin bir parçası, bugüne kadar bana bu kadar yakın olmasına rağmen ulaşamıyordum?”
İçimde bir gariplik vardı. Sanki bir kapı açılmıştı, fakat aynı anda da kilitlenmişti. Her şeyin anlamı, o kadar belirsizleşmişti ki… Ceviz, Kuzey İran’dan Kayseri’ye kadar gelmişti, ama ben, o cevizin anavatanını, bir zamanlar ait olduğum yer gibi hissedemiyordum. Gerçekten, her şeyin kaybolduğu, her şeyin eksik olduğu bir dünyada mı yaşıyordum?
3. İstanbul’da Bir Akşam, Ceviz Ağaçlarının Altında
Bir akşam, iş seyahati için İstanbul’a gitmiştim. Birkaç günlüğüne, şehri biraz keşfetmek istedim. Taksim’de yürürken, çok kalabalıktı. Hemen bir kahve içmeye karar verdim. Cevizli, tarçınlı bir tatlı siparişi verdim. Masama gelirken, garsonun elindeki tatlıları dikkatle inceledim. Ceviz, hala var mıydı? Cevizin anavatanını öğrenmek ne değiştirirdi ki? Bu kadarını bile bilmiyordum.
O an birden, eski zamanlardan gelen bir his uyanmıştı içimde. Ceviz, bir zamanlar sadece mutfağımda değil, hayatımda da bir anlam taşıyordu. Birçok kişi bana “cevizin anavatanı” hakkında sorular sorabilirdi. Ama soruların peşinden gitmek, sadece bilimsel bir cevaba ulaşmak değildi. O an fark ettim ki, cevizin anavatanı sadece bir yer değil, aynı zamanda ruhumun en derin köklerindeydi. Benim kaybolan huzurum, aslında cevizin anavatanına dönmekti.
4. Bir Yüzyıl Sonra, Hala Aynı Huzur
Kayseri’ye döndüm, ve her zamanki gibi o bahçede oturdum. Birkaç ceviz kırdım. Çocukken bu kadar basit bir şey, bana huzur verirdi. Ama şimdi… Şimdi, hala kaybolmuş hissettim. Ama o cevizlerin kokusu, bana eski zamanları hatırlattı. Ne kadar uzak olursa olsun, ceviz bir zamanlar beni evime, güvenliğime ve huzuruma geri getirebilecekti.
Cevizin anavatanı neresi? Gerçekten de Kuzey İran mıydı? Belki de cevizin anavatanı, ruhumun derinliklerindeki yerdi. Bir zamanlar mutluluğun peşinden gitmeye çalışan bir çocuk, şimdi cevizin ne kadar önemli olduğunu anlamaya çalışıyordu. Cevizin anavatanı, sadece bir yer değil, bir arayıştı. Beni, geçmişin o huzurlu zamanlarına döndüren bir arayış.
5. Sonuç: Huzur, Zaman ve Cevizin Anavatanı
Cevizin anavatanı neresi sorusu belki de yanıtlanabilir bir şey değil. Belki de cevabın ardında, zamanla kaybolan anıların izleri var. İçimde bir umut var, belki de cevizin anavatanı her zaman içimdeydi. Ve belki, cevizin her parçasında, eski zamanların, huzurun ve kaybolan zamanların bir izini buluyordum. Bir ağaç, bir toprak, bir anı… Ve belki de, bu yazı benim cevabım, her gün biraz daha kaybolan geçmişin peşinden gitmek için bir hatırlatmaydı.